Raviel

[Luci4Fer]

Leila ve Raviel, tuzlu rüzgarların hiç dinmediği Flatport'un bağrında dünyaya gelen iki kardeşti. Anneleri elleri iğne yaralarıyla dolu yetenekli bir terzi, babaları ise denizin dilinden anlayan sessiz ve huzur arayan bir balıkçıydı. Çocuklukları, Flatport'un sıradan rutini içinde geçti; Raviel sabahın köründe babasıyla ağ çekerken, Leila evin yükünü sırtlanıp sıcak tutmaya çalışıyordu.

Ancak büyüdükçe, ebeveynlerinin çizdiği o dar ve huzurlu yol onlara yetmemeye başladı. Leila, zekasını ve keskin mantığını basit ev işlerine değil, büyük planlara saklıyordu. Raviel'in gözü ise bu küçük kasabanın sınırlarını çoktan aşmış, ufuk çizgisinin ötesine dikilmişti.

Babası savaştan ve kandan nefret etse de, Raviel'in kalbine o ateş çoktan düşmüştü. Yıllar önce Flatport sokaklarında yürüyen, güneşin altında parlayan zırhı ve belindeki ağır kılıcıyla o cesur şövalyeyi gördüğü gün, kaderini mühürlemişti. Gizlice yerel muhafızlardan birini ikna etmiş ve boş vakitlerinde kan ter içinde kılıç talimleri yapmaya başlamıştı.

Ancak hayat, hayallerdeki kadar adil değildi. Evin erkeği olarak çalışıp para kazanması gerekiyordu. Hayallerindeki şövalye zırhı yerine, üstüne sinen balık kokusu ve denizci kıyafetleriyle yetinmek zorunda kaldı. Yabancı gemilerde miçoluk yaptı, yerleri fırçaladı, fırtınalarda yelken açtı. Yıllar süren kan ve terin ardından, nihayet kendi gemisinin dümenine geçmeyi başardı. O artık bir kaptandı.

Ta ki o lanet olası güne kadar...

Korkunç bir fırtına gökleri yardı, deniz adeta bir cehenneme dönüştü. Gemisi ve mürettebatı o gece karanlık sulara gömüldü. Flatport halkı gemiyi fırtınanın yuttuğuna inandı. Fakat Raviel gerçeği biliyordu; o gece dalgaların arasından yükselen, kabuslardan fırlamış o devasa deniz canavarını kendi gözleriyle görmüştü. Kime anlattıysa deli muamelesi gördü. Kimse ona inanmadı.

Mürettebatını, gemisini ve onurunu kaybeden Raviel, teselliyi Flatport'un izbe meyhanelerinde, içki şişelerinin dibinde aramaya başladı. O eski, parlayan gözleri sönmüş, içine kapanık ve karanlık bir adama dönüşmüştü.

İşte o an devreye kardeşi Leila girdi. Keskin zekası ve sarsılmaz iradesiyle kardeşini o çukurdan çekip çıkardı. Raviel'i kelimenin tam anlamıyla yeniden "adam etti". Tam bu toparlanma sürecinde, Raviel Flatport'un çamurlu sokaklarında kendi çocukluğunu yansıtan bir ateş gördü: Glorieux. Maceraya aç, korkusuz ve yetenekli bu genci yanına yardımcı olarak aldı ve ona bildiği her şeyi öğretmeye ant içti.

Şimdi, geçmişin yaralarını sarmış bu üçlü bir araya gelmişti. Varkun Kuşatması'nın Flatport üzerinde bıraktığı o ağır, yıkıcı ve fakirleştirici etkiyi silmek boyunlarının borcuydu.

Böylece Flatport Ticaret Loncası kuruldu.
Leila, sivri zekasıyla loncanın defterlerini, ticaret anlaşmalarını ve diplomasisini yönetirken; Raviel, Glorieux ile birlikte denizlere açılacak, yeni keşifler yapacak ve bilinmeyenin peşinden gidecekti.

Bir yanda masada kazanılan altınlar, diğer yanda dalgaların arasında aranan intikam ve macera... İki kardeşin efsanesi, Flatport limanında daha yeni başlıyordu.

 

[Luci4Fer]

Raviel bir maceracıydı. Crown, şan ya da ün için değil… bilinmeyeni görmek için yola çıkanlardandı.

Bir gün kuzeyin donmuş topraklarında, haritalarda yer almayan garip bir yapıdan söz edildiğini duydu Taştan değildi, buzdan değild ama ikisinin arasında, doğaya ait olmayan bir şeydi
Bunu tek başına keşfetmeye kalkışmadı.
Araştırmacı dostu Ardyn’ı buldu Kısa sürede bir ekip kurdular—iz sürücüler, savaşçılar, taşıyıcılar…
Ve birlikte kuzeye doğru yola çıktılar
Günler süren yolculuktan sonra karlı dağlara ulaştılar
İlk başta her şey yolundaydı Soğuk sertti ama dayanılabilirdi. Rüzgar keskin ama düzenliydi Ta ki… o ana kadar

Bir anda gökyüzü karardı

Rüzgar uğultuya, uğultu çığlığa dönüştü.

Kar fırtınası üzerlerine çöktü

Göz gözü görmüyordu. Nefes almak bile zorlaşmıştı. Raviel geri çekilme emri verdi—ama artık çok geçti. Fırtına onları parçalamak ister gibi etraflarında dönüyordu

Tam geri dönmeye çalışırlarken…

Bir gölge belirdi.

Devasa.

Bembeyaz.

Bir kutup ayısı.

Aç. Öfkeli Ve bölgesini koruyan bir canavar gibi.

Hiç tereddüt etmeden saldırdı.

Raviel öne çıktı.

Baltasını kaldırdı, dişlerin ve pençelerin hedefi oldu. Her darbe kemiklerini sarsıyor her çarpışma onu yere daha çok bastırıyordu.

Ama geri adım atmadı.

Çünkü arkasında insanlar vardı.

Ekip arkadaşları… onun sorumluluğundaydı.

O ayının tüm öfkesini üzerine çekerken, diğerleri arkasından saldırmaya başladı. Oklar, mızraklar

Uzun süren bir mücadeleden sonra yaratık geri çekildi Yaralıydı… ama onları öldürememişti

Fırtına hâlâ devam ediyordu.

Raviel sonunda geri çekilme emrini verdi.

Bu bir zafer değildi.

Bu… bir hayatta kalmaydı.

Günler sonra Aurelmar’a döndüler ama Raviel’in içindeki fırtına dinmemişti O gün… herkesi ölüme sürüklemişti eğer bir şeyler farklı gitseydi hepsi ölebilirdi bu düşünce zihnine kazındı.

Geceleri uyuyamıyordu.

Gündüzleri susuyordu.

Ve sonunda… içmeye başladı.

Şarapta unutmayı alkolde kurtuluşu aradı Ama ne içerse içsin o kar fırtınasının sesi kulaklarından gitmedi.

Bir gece…

Sarhoş, dağınık ve bitmiş bir halde kiliseye girdi.

Ayakta zor duruyordu.

Adımlarını sürükleyerek ilerledi… ve neredeyse yere yığılacaktı ki—

Bir ses duydu.

Sakin. Ağır. Keskin.

“Kaybolmuşsun.”

Raviel başını kaldırdı.

Karşısında bir kardinal duruyordu.

Onu yargılayan gözlerle değil… anlayan gözlerle bakıyordu.

“Kendi yükünü taşıyamayacak kadar ağır bir ruha sahipsin,” dedi kardinal. “Ama bu… sonun değil.”

Raviel hiçbir şey söylemedi.

Söyleyemedi.

“İstersen,” diye devam etti kardinal, “seni kurtarabilirim.”

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonunda Raviel başını eğdi.

Bu bir kabullenişti.

Bir teslimiyetti.

Ve belki de…

Yeni bir başlangıç.

O günden sonra Raviel… bir maceracı değildi artık.

O bir neferdi

İnancın kefaretin… ve belki de kendi kurtuluşunun yolunda yürüyen bir adam

 

[Luci4Fer]

Raviel kilise saflarına bir nefer olarak adım attığında ruhu bir mermer kadar hareketsizdi onu diğerlerinden ayıran kılıcındaki hız değil zihnindeki sarsılmaz berraklıktı. Eğitim avlusunun soğuk taşlarında lejyonun sarsılmaz efsanesi Hocası Morgan ile karşı karşıya geldiği an bir öğrencinin dersi değil, bir devrin kapanışıydı Hocası Morgan hızıyla rüzgarı kesen, sarı saçları ve görkemli duruşuyla lejyonun en şanlı askerlerinden biriydi bir çok savaşa katılmış bilinen bir efsaneydi hocasının o meşhur hızına ve yıkıcı gücüne karşı sadece saniyelerle ölçülen bir soğukkanlılık sergiledi.

Morgan’ın kılıcı havayı yırtarken, Raviel bir adım bile geri gitmedi. Aksine, hocasının hamlesindeki o ufacık boşluğu—kibrin doğurduğu o saniyelik hatayı—yakaladı. Tek bir darbe, tek bir nefes... ve Morgan, o sarı saçları tozun içinde kalacak şekilde diz çöktüğünde avluya ağır bir sessizlik çöktü.

O andan itibaren Kilise koridorlarında fısıltılar değişti Kimse Raviel’e artık sadece "yeni bir nefer" olarak bakamıyordu
O gün Morgan’ı yenen sadece bir kılıç değil... Raviel'in ruhundaki o kusursuz ve soğuk nizamdı.

Eğer bir hoca öğrencisine nizamı öğretemezse öğrenci hocasına nizamın ne olduğunu bizzat gösterir.

 

[Steelvictorian]

on numara karakter gelişimi

 

[Farsas]

on numara karakter gelişimi

Peterden sonra!!!