FranticAp
New member
- Joined
- Jan 10, 2026
- Messages
- 10
- Reaction score
- 14
Cassian Valerius hiçbir zaman bir kahraman olmadı. O, kılıçla yazılan destanlara değil; mürekkeple çizilen sınırlara inandı. Gençliğinde saray avlularında koşan çocuklardan değildi. Onu ne turnuvalar ne de şövalyelik yeminleri ilgilendirdi. Cassian, krallığın arka odalarında büyüdü — kapıları kalın, pencereleri dar, konuşmaları fısıltı olan odalarda. Bir soylunun çocuğu olarak doğmadı; ama bir soylunun nasıl düşünmesi gerektiğini küçük yaşta öğrendi.
Babası, krallığın maliye divanında çalışan, adı kayıtlarda bile zor bulunan bir yazmandı. Eli titremezdi. Cassian kalem tutmayı kılıç tutmadan önce öğrendi. Sayıları ezberledi. Antlaşmaları okudu. İnsanların imza atarken nasıl yalan söylediğini, gülümserken nasıl pazarlık yaptığını fark etti. Bir kâğıdın, yüz askerden daha etkili olabildiğini ilk kez orada öğrendi.
Kral Roderic Aurelium’un hükmü sırasında, Cassian kimsenin adını yüksek sesle anmadığı ama herkesin dosyasını bildiği adamlardan biriydi. Sarayda yükselmedi. Çünkü Cassian şunu biliyordu: Yükselmek isteyenler fark edilir, fark edilenler düşerdi. Onun yerine merdivenin altını tuttu. Kimlerin borcu vardı, kimlerin borcu sessizce silinmişti, hangi lord kimlere ''bağış'' yapmıştı… Kimse ona soru sormazdı. Ama herkes ondan çekinirdi.
Ne soylu bir hanedanın varisiydi ne de halkın sevgilisi. Ama Cassian’ın nadir bir meziyeti vardı: uzun vadeyi düşünürdü.
İç deniz ticareti çöktüğünde krallık panikledi. Limanlar sustu, kervan yolları tıkandı, altın akışı yavaşladı. Saray çözüm ararken çoğu lord kısa vadeli çıkarların peşine düştü. Cassian ise tek bir harita açtı. Uzun, dolambaçlı ancak güvenli deniz yolunu gösterdi.
“Burası bir liman değil, Majesteleri,” dedi. “Burası bir kilit.”
“Bir unvan sana güç vermez, Cassian.” “Ama gücün varsa… onu senden alabilir.”
“Bir unvan sana güç vermez, Cassian.” “Ama gücün varsa… onu senden alabilir.”
Flatport’un temeli atıldığında orada ne bir şehir vardı ne de bir gelecek. Rüzgâr sertti, toprak tuzluydu, umut pahalıydı. Kral parayı verdi. Taşlar dizildi. Vinçler yükseldi. Ama düzeni kuran Cassian’dı. Diyarın dört bir yanından kendisine kitaplar getirtti, hiç bilmediği denizi bu kitaplarla öğrendi. Kitaplığı büyüdükçe zihnindeki ilim de aynı şekilde artmaktaydı. Sonrasındaysa politikalarla geçen hayatının kalbinde bırakmış olduğu izi kendini sanata vererek kapatmaya çalıştı.
O şehri bir sığınak gibi değil, işleyen bir mekanizma gibi inşa etti. Flatport’ta kimse özgür değildi. Ama kimse de sahipsiz değildi. Cassian şehri sever gibi yapmadı. Halka yalan söylemedi. “Zor olacak,” dedi. “Kurallı olacak.” ve dediğini yaptı.
İlk üç yıl içinde iki isyan bastırıldı. Üç lonca kapatıldı. Bir soylu, adını geride bırakarak sessizce şehirden gönderildi. Bedeller ağırdı. Ama liman doldu. Altın aktı. Ve Flatport çalıştı.
Kral Roderic uzaktan izledi. Asla müdahale etmedi. Çünkü Cassian, kralın aradığı şeydi: Kral adına güç kullanan, ama o gücü kraldan bağımsız düşünmeyen bir adam.
Bugün Cassian Valerius von Flatport bir baron. Sadece bir baron. Ama Flatport’un taşları onun kararlarıyla duruyor. Limanın zincirleri onun emirleriyle açılıyor. Ve herkes şunu biliyor: Bu adam kılıçla yükselmedi. Ama düşerse… Birçok ismi yanında sürükler.
Attachments
Last edited:
